^{حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:}

^{« سوگند به خدا، كسي كه حقيقت سجده را در عبادات خود بياورد، هرگز دچار خسران نخواهد شد»}

^{در اين جا اين سئوال مطرح مي شود كه حقيقت سجده چيست؟
«سجده » در ظاهر وقتي انجام مي‌شود كه شخص بر زمين بيفتد و همه‌ي اشيا و افراد دور و بر خود را از جلو چشمش دور كند. در باطن نيز حقيقت سجده حاصل نمي شود مگر با فاصله گرفتن قلب و روح و خواست از آنچه غير خداست و روآوردن تمام به مقام عبوديت در مقابل خداوند، كه در نهايت به مقام « فناء » منجر خواهد شد كه برترين مقام كمالي براي انسان است.}

^{در روايات آمده است كه سجده برترين اعمال بدن است و از ساير عبادات در نوراني كردن شخص، مؤثرتر.}

^{امام صادق عليه السلام فرمود:« نورانيت را در گريه و سجود يافتم.»
و روايت شده كه نزديك‌ترين حالات بنده به خداوند، حال سجده است؛ بخصوص اگر گرسنه باشد و سجده را با گريه همراه كند.}

^{حضرت امام سجاد عليه السلام سجده هايي بسيار طولاني داشت.}

^{امام صادق عليه السلام فرمود: هر گاه حضرت علي بن الحسين عليه السلام به نماز مي ايستاد، رنگش تغيير مي كرد، و هر گاه به سجده مي‌رفت، سر بلند نمي‌كرد تا وقتي عرق از سر و رويش مي‌باريد.}

^{و در روايتي ديگر فرمود: حضرت علي ابن الحسين عليه السلام بسيار گريه مي كرد و يكبار كه در كوه « جبان » (در اطراف مدينه) به سجده رفته بود، پس از اينكه سر از سجده برداشت، محل سجده‌اش گويا در آب فرو رفته بود.}

^{بحارالانوار، ج46، ص64، ح23 - اصول كافي}