
حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:
« سوگند به خدا، كسي كه حقيقت سجده را در عبادات خود بياورد، هرگز دچار خسران نخواهد شد»
در اين جا اين سئوال مطرح مي شود كه حقيقت سجده چيست؟
«سجده » در ظاهر وقتي انجام ميشود كه شخص بر زمين
بيفتد و همهي اشيا و افراد دور و بر خود را از جلو چشمش دور كند. در باطن نيز
حقيقت سجده حاصل نمي شود مگر با فاصله گرفتن قلب و روح و خواست از آنچه غير خداست
و روآوردن تمام به مقام عبوديت در مقابل خداوند، كه در نهايت به مقام « فناء »
منجر خواهد شد كه برترين مقام كمالي براي انسان است.
در روايات آمده است كه سجده برترين اعمال بدن است و از ساير عبادات در نوراني كردن شخص، مؤثرتر.
امام صادق عليه السلام
فرمود:« نورانيت را در گريه و سجود يافتم.»
و روايت شده كه نزديكترين
حالات بنده به خداوند، حال سجده است؛ بخصوص اگر گرسنه باشد و سجده را با گريه
همراه كند.
حضرت امام سجاد عليه السلام سجده هايي بسيار طولاني داشت.
امام صادق عليه السلام فرمود: هر گاه حضرت علي بن الحسين عليه السلام به نماز مي ايستاد، رنگش تغيير مي كرد، و هر گاه به سجده ميرفت، سر بلند نميكرد تا وقتي عرق از سر و رويش ميباريد.
و در روايتي ديگر فرمود: حضرت علي ابن الحسين عليه السلام بسيار گريه مي كرد و يكبار كه در كوه « جبان » (در اطراف مدينه) به سجده رفته بود، پس از اينكه سر از سجده برداشت، محل سجدهاش گويا در آب فرو رفته بود.
بحارالانوار، ج46، ص64، ح23
- اصول كافي

یا مهدی صاحب الزمان (عج) ،کی می آیی؟
آرامـش جان عاشقــــان ، کی می آیی؟
آیم به درون جمکرانـت به امیــدی
چشم دوخته بر گنبد آبی، کی می آیی؟
شعر دست و پا شکسته : این حقیر
بهانه ای است که با ندای اباصالح صدایت زنیم و با ذکر داعی الله سلامت کنیم و با کلمه ولی الله درودت فرستیم و با گلواژه العجل انتظارت کشیم و با فریاد ادرکنی از تو کمک بخواهیم و با التماس یا مهدی از تو جوابی بطلبیم. تو از حال ما خبر داری که مسنا و اهلنا الضر و انتظار دلمان را که مردانی که تصدق علینا...

مرحوم حضرت آیت الله فاضل لنکرانی (ره) :
من پنجاه سال دارم اسلام میخوانم ، بگذار خلاصه اش را برایت بگویم :
واجباتت را انجام بده ، بجای مستحبات تا میتوانی به کار مردم برس
کـــار مــردم راه بینــداز
اگر قیامت کسی از تو سوال کرد ، بگو فاضل گفته بود.

بوی فراق می دهد این گریه های من
ماتم گرفته شال سیاه عزای من
ای خوش حساب مزد مرا زودتر بده
بعد از دو ماه چه شد کربلای من؟
شاعر: وحید قاسمی
اعمال ماه ربیع الاول را ادامه مطلب مطالعه بفرمایید...
بارها شنیده بودم که ماه صفر که تمام می شود، یعنی شب اول ربیع الاول به رسول الله(صل الله علیه و آله و سلم) برای
اتمام این ماه تبریک می گویند و حتی شنیده بودم تهران این کار خیلی رایج
تر است و حتی دختر پسرهایی با ظاهر غیر مذهبی، شب اول ربیع می روند جلو در
هفت تا مسجد و به پیامبر تبریک می گویند! نه منبعی برای آن پیدا می کردم نه دلیل عقلی ای؛ از علتش هم که می پرسیدم در نهایت می شنیدم چون این دو ماه بر پیامبر(صل الله علیه و آله و سلم) و ائمه معصومین (علیهم السلام) مصائب سختی رفته است، برای خروج از این ماه به ایشان تبریک می گویند!! گفتن یک جمله تبریک کار سختی
نبود، تازه می شد آن را از دل هم بگذرانم؛ اما زیر بار آن نمی رفتم؛ چون به
نظرم واقعاً یجوری بود! تا اینکه در دوره فشرده علوم حدیث، پشت پرده اش
نمایان شد: پیامبر اکرم (صل الله علیه و آله وسلم) می فرمایند: من بشّرنی بخروج آذار فله الجنّه. هرکس مرا به خروج [ماه] آذار بشارت دهد، به بهشت می رود.(1) آذار یکی از ماههای رومی است که
شروع آن از 11اسفند شمسی است و هم زمان با مارس میلادی است؛عده ای هم آذار
را معادل ماه صفر قمری می دانند. ظاهراً این حدیث نشان می دهد که آذار ماه
خوبی نیست. این حدیث در مجموعه های روایی
اهل سنت مورد خدشه قرار گرفته است و به نقل از احمد بن حنبل آن را بی
اعتبار دانسته اند. اما با مراجعه به مصادر شیعی و یافتن وجه صدور آن به
راحتی حدیث را معنا می کنیم و آن را می پذیریم. شیخ صدوق سبب صدور این حدیث
را از ابن عباس چنین نقل کرده است:
تربت حضرت سيد الشّهداء بر اساس روايات موثّق آثار فراوانى دارد، از آن جمله :
1 - طبق روايات رسيده سجده كردن بر تربت حضرت حسين عليه السلام موجب قبولى نماز است ، كه امام صادق عليه السلام مى فرمايد:
سجده كردن بر تربت امام حسين عليه السلام هفت حجاب را از (منع قبولى آن ) نماز بر مى دارد.
منبع : كشكول النور ج 1 ص 186.
